szerokie pola

Z pisaniem mi ostatnio całkiem nie po drodze, ale zdjęć mam dostatek. Pojawi się więc parę zaległych relacji. Pierwsza: Ladakh part 2 - z lipca.

***

Słowo w Ladakh uniwersalne - Juley. Znaczy dzień dobry, zapraszam, dziękuję. Jest wszechobecne, słyszysz je w każdej restauracji, sklepie. Ale nie tylko na użytek turystów, tak samo witają się tutejsi. Z uśmiechem zazwyczaj.

***

W górach nie ma schronisk, śpi się w namiotach albo w homestayach - w kamiennych domach w wioskach w środku niczego. Idzie się do nich czasem 2h, czasem dzień. Najmniejsza w wiosek liczyła jeden dom. Największa - dziewięć. Woda w rzece, ew. w beczce czy zbiorniku. Jedzenie bardzo proste, wegetariańskie. Przed każdą wioską dobry duch strzegący wioski i mieszkańców - symbol obwieszony flagami modlitewnymi.

Czasy fanatycznie aktywnego wypoczynku minęły. Takiego wiecie, że jak nie padasz na twarz, to się nie liczy. Teraz jest czas... wszystkiego:) I taki sobie zorganizowaliśmy poprzedni weekend. Godzinę z hakiem od Pune mamy Lonavalę – taki indyjski Karpacz. No, może Borowice. Wyjechaliśmy o 8.30 z zamiarem zostawienia rzeczy na recepcji i przejęcia pokoju później, ale pokój był już gotowy, trzeba było więc napić się kawy... no i wyszliśmy o 12.30. A plan był ambitny - 28 km, do Fortu Rajmachi i z powrotem.

Gorąco, ale minimalnie pod górę tylko, a dookoła zieleń – łąki, kwiaty, las, góry, wszystko zielone. Widać, że monsuny dopiero się skończyły, nic jeszcze nie wyschło. Ale nie ma już wodospadów, które w monsunie przyciągają w góry mnóstwo Hindusów. Teraz ludzi mało, droga piękna, największym hardcorem okazały się pająki. Znacie to uczucie wstrętu na widok pajęczyny pomiędzy drzewami na waszej drodze? To teraz wyobraźcie sobie, że pająk ma rozmiar damskiej dłoni oraz jest z kumplami. I tak wyglądała godzina drogi przez las. Dobrze, że wisiały wysoko i nieruchomo. Pająki zarówno wielkie, jak i dynamiczne są poza mają granicą wytrzymałości, podejrzewam. Ale daliśmy radę i dotarliśmy do fortu. Fortów w górach Maharasztry jest jak grzybów po deszczu, a o każdym krąży legenda, że niezdobyty. Tomasz się wyzłośliwia, że one są jak Chojnik – nigdy nie zdobyte, bo nigdy nie zdobywane. Ale to chyba nieprawda, walecznie tu wszędzie bywało bardzo. Obiecaliśmy sobie uzupełnić braki w wiedzy oglądając ruiny, były imponujące.

Powrót zaczął się od deszczu – okazało się, że ww monsuny nie tyle się skończyły, co nadal się kończą. To jakoś tak działa, że przetacza się fala deszczu – z południa na północ, a potem następują mini zwrotki i w środku października właśnie (zwanego tu mini-latem) zdarzają się ulewy. Ta była niezła, padało jakieś 40 minut, po 3 byliśmy zupełnie mokrzy. Ale to jest piękne w indyjskim deszczu, że nie marzniesz. Mieliśmy nieprzemakalny worek, zapakowaliśmy aparaty i inne cuda i szliśmy dalej. I tylko pająki nas zawiodły, bo sądziliśmy, że deszcz je wypłoszy, a skubańce okazały się wodoodporne. Udało nam się na szczęście opuścić pajęcze zagłębie przed zmrokiem, natomiast starym naszym zwyczajem końcówkę trasy zrobiliśmy po ciemku. Jeśli ktoś z czytelników ma zamiar rozmawiać z moją Babcia, ten i następny fragment proszę natychmiast zapomnieć. Gdyż, ponieważ, albowiem w następnym fragmencie zdarza się, że gryzie mnie coś w piętę tak mocno, że autentycznie piszczę i gwiazdy stają mi w oczach. Myśl pierwsza – wąż – zostaje obalona, bo nie ma śladów. Uff. Bo ona tu jednak bywają jadowite. Ale boli jak diabli, ledwo idę. No i się boję, co to za dziadostwo i że do hotelu jeszcze godzina. Mamy czołówkę, świecimy sobie pod nogi, żeby się akcja nie powtórzyła. Hotel porządny, mają lekarza. Lekarz ogląda, uspokaja – owad pewnie, zdarza się, niedługo przestanie boleć. Proponuje szczepionkę przeciwtężcową i paracetamol plus lek antyhistaminowy. Biorę wszystko :) Boli przez 6 godzin, ale rano budzę się jak nowa. Pomijając zakwasy.

Mieliśmy na niedzielę planów wycieczkowych ciąg dalszy, ale uznaliśmy zgodnie, że nam się nie chce. I osiągnęliśmy mistrzostwo chillu basenowego. Drin, pływanie, gazeta, hummus, drin. I też było pięknie.