Kaas Plateau - Dolina Kwiatów

Zanim wyjedziemy na długi weekend (a tak, mamy festiwal kolejny i trzy dni wolnego) słów parę o weekendzie poprzednim. W sobotę był dzień gospodarczy, więc rewelacji nie będzie. Ale niedziela... W niedzielę wyprawiliśmy się w nieznane, 180 km od Pune. Plan obejmował Płaskowyż Kwiatów (Kaas Plateau), a potem się zobaczy. Teraz właśnie - po monsunie - Kaas Plateau cały miał być okwiecony, rzadkimi gatunkami także. Monsun był jednak marny, więc i wielkiego wysypu kwiatów nie było. Były za to miasteczka po drodze i odkrycie, że obecność anglojęzycznych drogowskazów, do której przywykliśmy w Pune i Mumbaju, nie jest oczywista. Mieliśmy samochód i kierowcę, a także koleżankę z Pune ze sobą, więc stresu zero - ale dziwne to jest uczucie, kiedy NIC nie można przeczytać. Tuż za Satarą zaczęliśmy piąć się w górę (finalnie 1240 m n.p.n.), widoki zrobiły się ciekawe, a na poboczu pojawiły się małpy. Pierwsze wolne małpy w Indiach! 

Na miejscu korek i szybko się okazało, że może i kwiatów mało, ale ludzi sporo - i już wiemy, że Hindusi faktycznie lubią wyprawy w teren. Z rodzinami, przyjaciółmi, dziećmi - wszystkie konstelacje. Upał lekko się maskował chłodnym wiatrem, więc spędziliśmy sporo czasu łażąc po łąkach i wyznaczonych ścieżkach. Kwiaty ok, ale na koniec natknęliśmy się na motyle duże jak ptaki - i to był czad. Z daleka wyglądały, jakby ptaki wielkości sikorek bawiły się fruwając nisko nad ziemią. Były czarno-niebieskie i duże jak dłoń. To było dobre zwieńczenie mało kwitnącej doliny kwiatów. 

Trochę od niechcenia ruszyliśmy dalej, w stronę jeziora i "boat clubu". Miałam obawy, że trafimy do jakieś odpicowanego miejsca dla snobów. No więc nie trafiliśmy :-) To była wioska na końcu świata, gdzie w knajpie gotuje się bez gazu - podobno na ognisku, nie widzieliśmy. A łodzie same w sobie były bardzo malownicze, ale ze śmierdzącymi i hałaśliwymi silnikami na środku. Najprzyjemniej było więc, kiedy na środku jeziora zgasiliśmy silnik. A potem popłynęliśmy do innego końca świata, gdzie mieszkał kiedyś jakiś lokalny święty, pozostawiając po sobie trzy świątynie - a tym jedną pod ziemią - i miejsce kultu dla swoich wyznawców. Klimatycznie, pusto, a w wąskiej podziemnej świątyni śpiewne modły i zapach kadzidła.

Ganesha Chaturthi

Czyli parę fot festiwalowych, a parę innych.

Nocny shopping

Na straganie w dzień targowy

Monsun

Roshni's Ganesha Chaturthi

...i sama gospodyni

Ganpati Bappa Morya

Nie spać, zwiedzać!

Kulisy

Coś pozytywnego

Gdzieś na początku września, gdy na blogu w najlepsze trwała posucha, Zofik wciągnęła mnie na fejsie w wyliczankę rzeczy pozytywnych. Pisałam dzielnie i obszerniej, niż się sama spodziewałam - przeklejam więc i tu.

***

Nominowana przez Zofika rozpoczynam tydzień dzielenia się pozytywami. Hasła na dziś:
1. Owoce na śniadanie - pięknie czerwone pestki granatu i delikatnie słodki miąższ z nieznanego owocu, wszystko kupione na straganie pod domem, od sprzedawczyni w sari i ze starą, zardzewiałą waga.
2. Kawałek leniwego popołudnia w Starbucks, kiedy kawa już dawno wypita, ale kanapa zbyt wygodna by wstać. Trochę ludzi do poobserwowania i świadomość, że nic nie muszę.
3. Świątynia Parwati. To chyba jedno z najstarszych miejsc w Pune, położone na małym wzgórzu, w środku miasta. Zielono, w miarę cicho. Siedziałam na ławce z widokiem na ładną świątynię, a z dołu dochodziły odgłosy świętowania (mamy festiwal Ganesha). I nie padało mi na głowę, bo nad ławką był daszek:-) 

Coś pozytywnego, odcinek drugi:
1. W absolutnie rekordowym tempie 15 minut załatwiłam kolejny papierek w urzędzie ds. cudzoziemców.
2. Po 3 tygodniach poszukiwań kupiłam kanapę - dostawa w czwartek.
3. Znalazłam idealne centrum handlowe - ogromne i puste
Tak puste, że przy wejściu pytasz ochrone, czy jest czynne. Nikogo na korytarzu (naprawdę nikogo), we wszystkich sklepach może jeszcze z 10 osób. Na placu przed palmy, fontanna - styl rodem z dynastii - i znowu tylko ja. Lubię to. Bo ja lubię ludzi, ale nie kiedy muszę robić zakupy;-) 

Coś pozytywnego, część trzecia:
1. Tomasz ma urodziny i już za 10 dni będzie TU.
2. Cudna rozmowa z koleżanką w drodze do domu - taki moment, kiedy odsłania się kawałek więcej, niż biurowy standard przewiduje.
3. Pan elektryk przyszedł i naprawił, i już mnie prysznic nie kopie prądem.

Zaległy dwupak szczęśliwości - środa:
1. Zaczęłam pracę o 8, wcześnie jak rzadko i dzień był taaaki długi. 2. Bardzo spontanicznie zaplanowałyśmy dziewczyńskie wyjście na oglądanie domowych ołtarzyków Ganesha (festiwal trwa) w domach moich koleżanek - fajnie że o mnie pomyślały.
3. Całe popołudnie z nimi to była perełka: zawiłości obyczajów, dekoracje z bajki, pyszne jedzenie. A najważniejsi ludzie - rodziny oraz sąsiedzi koleżanek, (bo nagle się okazało, że i siedzi chcą nas gościć Dawno nie dostałam takiej porcji energii od nieznanych ludzi.

Czwartek:
1. Serek topiony z polskim napisem "źródło wapnia" - nie przepadam, ale kupić po prostu musiałam i do śniadania pasował idealnie.
2. Kanapa dotarła i wygląda bdb.
3. Malowanie ścian w sypialniach się krystalizuje, jest szansa na rychłe pożegnanie z obłędnym turkusem i niebiesko - różowym szaleństwem.

Cześć szósta, piątkową - net mi sabotuje wieczorne pisanie...
1. Włoskie salami!! W świecie drobiu i barana, a przede wszystkim warzyw, kawałek dobrej wędliny daje dużo radości. Zofia, Zbigniew, Anna, Dominika Tomasz - toskańskie smaki mi się przypomniały.
2. Pranie pachnie na w końcu nabytej suszarce. Lubię ten zapach bardzo, mogłabym mieć takie perfumy.
3. Rozmowa z Babcią i pytanie o adres, bo "będę Ci wysyłać co się u nas dzieje, takie trochę kronikarskie zapiski". Nie mogę się doczekać!

Pozytywnego ekshibicjonizmu część siódma - sobotnio-niedzielna & ostatnia:
1. Malowanie zostało dogadane (wczoraj) i startuje (dziś) - Pan-Złota-Rączka ze swoją ekipą już są w mieszkaniu. Bardzo dobre jest to, że udało się zatrudnić ich bezpośrednio. Zazwyczaj pracują podnajmowani przez firmy czy deweloperów - i dostają adekwatnie małą płacę. Widać, że się cieszą z tego zlecania - jako i ja
2. Przypomniało mi się, że mam bloga.
3. Wczorajszy wieczór - nie ma jak towarzystwo setki szczęśliwych ludzi! Ganesh Chaturthi trwa, więc muzyka i bębny to codzienność, ale wczoraj natknęłam się kumulację: samochód udekorowany jak pół lunaparku, fajerwerki i procesję. Zamiast więc włóczyć się w pojedynkę dołączyłam do korowodu. I tak sobie szliśmy przez 2,5 godziny, zatrzymując się na każdym rogu. Oni tańczyli i bębnili, a ja robiłam zdjęcia. Ba, chyba zostałam kimś w rodzaju głównego fotografa imprezy, bo sypały się zamówienia specjalne. I nawet zabębniłam sobie raz na taaakim wielkim bębnie, a co! A na koniec utopiliśmy Ganesha w rzece.

***

Fuzja światów

Sobotnie południe, leniwie przeglądamy przewodniki planując długi weekend. Nie kupiliśmy chleba wczoraj, więc na śniadanie jest reszta baaardzo ostrego ryżu z pobliskiego take-away'a z kolacji (świat indyjski) i kieliszek białego wina (zgniły zachód).