Od kiedy o Kerali przeczytaliśmy, trafiła na top listę zaplanowanych wycieczek. Sieć jezior, rzek i kanałów, Morze Arabskie, góry (Ghaty Zachodnie), plantacje herbaty i przypraw - wszystko tu jest. A do tego mocne wpływy portugalskie, holenderskie i brytyjskie. Jak nie jechać w takie miejsce? Kalendarze sprzyjają, bo zbiegają się polski i indyjski długi weekend - mamy więc 6 dni. Ruszamy do God's Own Country, jak się Kerala określa.
Do Kochin lecimy prosto z Pune - to miła odmiana, że można ominąć podróż do Mumbaju. Tym samym testujemy indyjskie tanie linie SpiceJet - nie jest źle. A na miejscu: Kochin jest daleko od lotniska - albo lotnisko od Kochni, ale mają sprawnie zorganizowany system taksówek. Płacisz w okienku w hali przylotów i odchodzisz z kwitkiem, aby na zewnątrz znaleźć kierowcę na kwitek czekającego. Pierwsze wrażenie na temat Kerali: czyściej niż w Pune i Mumbaju. Krajobraz już zapowiada uroki rzeki i rozlewisk; wody jest sporo i jest ważnym elementem, widać na przykład kolorowe domki nad brzegiem, każdy z zejściem do wody, często z łódką wyciągnięta na brzeg.
Kochin leży na wybrzeżu, paru półwyspach i wyspach - nie widzieliśmy całego, ale wielkomiejska część widoczna była tylko z daleka, na całkiem innym brzegu. A my, razem z taksówkę, przepływamy promem do Fortu Kochin. A tu jest bajka - o portugalskich Indiach konkretnie. I klimat sennego miasteczka. "Portugalskiego" samo się ciśnie na usta, ale nigdy nie byłam w Portugalii, więc się powstrzymam :-) Zrzucamy rzeczy w hotelu i przez chwilę cieszymy się świetnym, kolonialnym wystrojem - ach ten duch Europy, jednak tęsknimy! - i ruszamy w teren. Jest gorąco, sennie i niby mocno turystycznie, ale nieszczególnie natrętnie. Łazimy po małych uliczkach, odbijamy się od już zamkniętych drzwi kościoła w którym pochowano Vasco da Gamę, trafiamy do bazyliki Santa-Cruis. To pierwszy z paru karelskich kościołów katolickich który zobaczymy - pięknie się przeplatają motywy, które tak dobrze znamy z tutejszą estetyką. Orientalne malunki na suficie? Proszę bardzo. Widzieliśmy kościół, gdzie siedzi się na ziemi (jak w hinduskich świątyniach), a także mszę odprawianą w kapliczce na rogu, przy otwartych drzwiach, za nimi huczała ulica. Wieczór spędziliśmy na Kathakali-show - to tradycyjne karelskie przedstawienie, z muzyką na żywo, super kostiumami i makijażami. Spóźniliśmy się mocno, bo zbytnio zaufaliśmy google maps... Delta pomiędzy mapą a rzeczywistością wyniosła tym razem aż 3 kilometry, dobrze że są riksze. A na kolację były owoce morza na liściu bananowca. No dobra, całość leżała na talerzu też.
Rano zdążyliśmy tylko zobaczyć symbol miasta - wielkie rybackie sieci sprowadzone z Chin. Nadal działają, a tuż obok można kupić świeże ryby i kraby. Moje czujne oko odnotowało parę kotów czyhających na resztki, ale największymi wygranymi są ptaki - kradną ryby po podniesieniu sieci, zanim rybacy je wyciągną.
Do Kochin lecimy prosto z Pune - to miła odmiana, że można ominąć podróż do Mumbaju. Tym samym testujemy indyjskie tanie linie SpiceJet - nie jest źle. A na miejscu: Kochin jest daleko od lotniska - albo lotnisko od Kochni, ale mają sprawnie zorganizowany system taksówek. Płacisz w okienku w hali przylotów i odchodzisz z kwitkiem, aby na zewnątrz znaleźć kierowcę na kwitek czekającego. Pierwsze wrażenie na temat Kerali: czyściej niż w Pune i Mumbaju. Krajobraz już zapowiada uroki rzeki i rozlewisk; wody jest sporo i jest ważnym elementem, widać na przykład kolorowe domki nad brzegiem, każdy z zejściem do wody, często z łódką wyciągnięta na brzeg.
Kochin leży na wybrzeżu, paru półwyspach i wyspach - nie widzieliśmy całego, ale wielkomiejska część widoczna była tylko z daleka, na całkiem innym brzegu. A my, razem z taksówkę, przepływamy promem do Fortu Kochin. A tu jest bajka - o portugalskich Indiach konkretnie. I klimat sennego miasteczka. "Portugalskiego" samo się ciśnie na usta, ale nigdy nie byłam w Portugalii, więc się powstrzymam :-) Zrzucamy rzeczy w hotelu i przez chwilę cieszymy się świetnym, kolonialnym wystrojem - ach ten duch Europy, jednak tęsknimy! - i ruszamy w teren. Jest gorąco, sennie i niby mocno turystycznie, ale nieszczególnie natrętnie. Łazimy po małych uliczkach, odbijamy się od już zamkniętych drzwi kościoła w którym pochowano Vasco da Gamę, trafiamy do bazyliki Santa-Cruis. To pierwszy z paru karelskich kościołów katolickich który zobaczymy - pięknie się przeplatają motywy, które tak dobrze znamy z tutejszą estetyką. Orientalne malunki na suficie? Proszę bardzo. Widzieliśmy kościół, gdzie siedzi się na ziemi (jak w hinduskich świątyniach), a także mszę odprawianą w kapliczce na rogu, przy otwartych drzwiach, za nimi huczała ulica. Wieczór spędziliśmy na Kathakali-show - to tradycyjne karelskie przedstawienie, z muzyką na żywo, super kostiumami i makijażami. Spóźniliśmy się mocno, bo zbytnio zaufaliśmy google maps... Delta pomiędzy mapą a rzeczywistością wyniosła tym razem aż 3 kilometry, dobrze że są riksze. A na kolację były owoce morza na liściu bananowca. No dobra, całość leżała na talerzu też.
Rano zdążyliśmy tylko zobaczyć symbol miasta - wielkie rybackie sieci sprowadzone z Chin. Nadal działają, a tuż obok można kupić świeże ryby i kraby. Moje czujne oko odnotowało parę kotów czyhających na resztki, ale największymi wygranymi są ptaki - kradną ryby po podniesieniu sieci, zanim rybacy je wyciągną.
