Indie, dzień piąty. Po pracy wychodzę na spacer w szczytnym celu – doładowanie nowo nabytej indyjskiej karty SIM. I czuję się jak przedszkolak, któremu pozwolono wyjść w szeroki świat. Dzielna, przejęta powagą zadania dziewczynka – do pełni obrazu brak tylko dwóch kitek z kokardami. Śpieszę się – głównie dlatego, że zmierzch zapada tu szybko, mam tylko godzinę. Maszeruję sobie tym dziarskim krokiem, rozglądając się pilnie dookoła, trochę po to, żeby się nie pogubić, ale przede wszystkim chłonę – wszystko jest nowe. Oczy szeroko otwarte, aparat zamiast tornistra z zeszytami. Sukces pierwszy – znalazłam uliczkę-skrót, którą pokazała mi koleżanka. Nie zjada mnie bezpański pies; ani jeden. Uważność to ważna cecha dla początkujących. Jeśli nie ma chodnika, idź lewą stroną. Nie, nie lewą, tutaj prawą przecież... Idę i uważam, profilaktycznie - na wszystko. Grzecznie schodzę z kursu, jeśli koliduje z trasą innego człowieka. Na to uważam wyjątkowo – czuję się jak gość i nie chcę urazić gospodarzy. Kolejny zakręt – kolejne zwycięstwo, wiem dokąd dalej. Wszystko wydaje się inne i jednocześnie bardzo podobne, trudno o punkty orientacyjne.
Osobną kwestią jest przechodzenie przez ulicę. W Pune „się jedzie”. Nawet Hindusi przyznają, że to miasto to przegięcie. Nie że nie ma gorszych (podobno Dehli), ale są lepsze (podobno Bangalore). There is no line driving concept in Pune powiedział znajomy z pracy. Moje przechodzenie przez ulicę to powrót do przeszłości – znów witam przedszkolaka. Zatrzymuję się i rozglądam. Uważnie. Trochę miesza mi się kolejność (prawa-lewa-prawa-aaa, przecież oni jadą nie z tej strony), więc sprawdzam jeszcze raz. Czasem trzeba przechodzenie podzielić na dwa – po środku jezdni dokonuje się kolejnej oceny sytuacji – i hop, finalizuje sprawę. Jak na przedszkolaka przystało czasem mogę liczyć na pomoc bardziej doświadczonych uczestników ruchu drogowego. Też planują przejście, a widząc początkującą, nieznacznym machnięciem ręki zachęcają, żebym się przyłączyła. Come. Więc idę. Dziękuję, ale oni tego nie oczekują, od razu ruszają do swoich spraw. Myślę że to odruch bezwarunkowy: dziecko na drodze – trzeba pomóc ;-)
Niepewnie robi mi się kiedy zapada zmrok – to dzieje się szybko, 15 minut i po sprawie. Znam kierunek, idę więc dalej. Ludzi mnóstwu, życie trwa mimo ciemnej nocy – to przecież dopiero 20. Nic złego się nie dzieje, ale miałam przecież nie łazić po ciemku, ech. Okolica staje się coraz bardziej egzotyczna (baraki zamiast bloków), a droga coraz-mniej-asfaltowa i przychodzi mi przez myśl, że mogę być na ulicy równoległej do tej hotelowej, a to już mocno skomplikuje sprawę. Na kluczenie w ciemnych i nieznanych zaułkach nie mam ochoty żadnej. Zawracam, kiedy asfalt po jednej stronie drogi kończy się definitywnie. Rzadkie to dla mnie doświadczenie topograficzne: zawrócić mimo pewności, że kierunek jest dobry; czuję jednak, że tak będzie lepiej. Po własnych śladach – i jakiś 2-3 km – docieram do hotelu.
***
Ta wycieczka skończyła się happy endem na wielu płaszczyznach – doładowałam telefon, zmoczył mnie pierwszy deszcz (w końcu to pora monsunowa), zrozumiałam że wieczór na ulicach Pune ma pewne zalety - mniej się wyróżniam - i spacer po zmroku nie jest Końcem Świata.
Parę dni później sprawdziłam trasę moich wieczornych przygód - moment w którym zawróciłam był 10 metrów od miejsca, które bym już poznała. Nie przejęłam się. Trzeba ufać instynktowi, być może to jest warunek konieczny szczęśliwych zakończeń.
