Jak kupić samochód i nie zwariować

Chcemy kupić używany samochód. Polecono nam sieć dealerów i Tom przed wyjazdem zabrał się do ich obdzwaniania, oglądania różnych aut i generalnie przebijania się przez temat. Trudnością od początku był angielski oraz wszechobecne zaskoczenie, że dzwoni cudzoziemiec. Wszyscy inni załatwiają to chyba przez lokalnych agentów. 

Tytułowy samochód zamajaczył na horyzoncie w środę: sprzedawca Sumit jako tako się komunikował, a pokazując Tomkowi auto zaproponował, że chętnie przywiezie go do naszego hotelu, żeby „żona mogła zobaczyć”. [Tak, na potrzeby niektórych rozmów zostajemy „husband” & „wife”. Częściowo ze względów językowych, częściowo kulturowych. Nie posunęliśmy się za to do noszenia fikcyjnych obrączek – mimo wyraźnych nalegań mojej Babci.) Tom uznał, że pomysł jest dobry i umówili się na spotkanie w naszym hotelu.

Plan zakładał spotkanie o 17.30 w piątek. Sumit zadzwonił, że będzie o 19, potem że o 19.30, a potem że dziś nie zdąży i będzie w sobotę. W sobotę także nie mógł, ale obiecał że przyjedzie w niedzielę. Niedziela jest dziś - i przyjechał. Wychodzę i rozglądam się z rzeczonym samochodem - nie ma. Sumit oznajmia, że nie rozumiał o które auto chodziło - i w ogóle o co chodziło - i że przyjechał żeby się ze mną porozmawiać. Przypominam, że rozmawiał z moim mężem - tu Sumit robi zdziwioną minę i protestuje, że tylko przez telefon. Mówię też, że miał mi pokazać tu-następuje-model samochód. Pytam, czy go przywiózł. Nie, nie przywiózł. Dziś może mi pokazać zdjęcia. Ale jutro na pewno przywiezie...