Dawno nie było mi tak dobrze, jak tam. Jakbym wróciła we
właściwe miejsce. Ale to temat osobny, pod roboczym tytułem „Jak to się do cholery
stało, że tak rzadko byłam w górach przez ostatnie trzy lata”. Never again, doprawdy.
Spędziliśmy w Ladakh 8 dni. Trzy pierwsze w Leh i okolicy, grzecznie przestrzegając reguł aklimatyzacji. No, prawie grzecznie, bo dnia drugiego poszliśmy do wszystkich ciekawych miejsc w mieście, o ile były mocno pod górkę. To podobno nieco za wcześnie i pewnie dlatego w nocy trochę bolały nas głowy i słabo spaliśmy. Dnia trzeciego wynajęliśmy samochód i objechaliśmy cztery klasztory (gompas) - Hemis, Shey, Thiksey i Stok. Fascynujące to było, mnisi naprawdę tam żyją i mają się chyba nieźle; wcale nie jest ich mało. A jeśli miałabym wybierać religię na podstawie urody świątyń, zostałabym buddystką. Dla Maitreya Buddha w Thiskey Gompa, którego ogromny posąg wygląda przez równie ogromne okno – na góry. Ogromne, pewnie :-) Takie bóstwo musi być dobre, nie?
A dnia czwartego mogliśmy w końcu pójść w góry. Które są głównie żółto-brązowe, ale czasem fioletowe albo niebieskie. W których są długie, skaliste doliny, a na ich końcu wioski – niektóre z jednym tylko domem. Gdzie niewiele rośnie; pas zieleni wokół wioski Rumbak (9 domów, 3870 n.p.m.) ma jakieś 100 metrów szerokości. Gdzie w wioskach prąd jest tylko z agregatu i tylko na parę godzin w nocy. I suszy się łajno krów i pewnie wszystkiego innego, żeby mieć czym palić w zimie. Gdzie biegają świstaki – strasznie tłuste, uważam. A na szczytach wiesza się flagi modlitewne.
