Podróżowanie
autobusem po Indiach nie jest może aż takim wyzwaniem jak szeroko opisywane
poruszanie się indyjską koleją ale dla przybysza z tzw. Zachodu jest równie
niezapomnianym przeżyciem. Do autobusu „stanowego” zmusiło nas m.in. odkrycie,
że kupno biletu na pociąg dwa dni wcześniej wcale nie musi się udać. Ląduje
człowiek na tzw. General Wait List i w zasadzie nie ma nijakiej pewności, że
bilet uda się zdobyć. To po prostu jest chyba najbardziej popularny środek
lokomocji i mimo że składy składają się z dwudziestu i więcej wagonów, to o bilecie
trzeba pomyśleć dużo wcześniej. Co prawda istnieje ponoć pula zarezerwowana dla
zagranicznych turystów do wykupienia tuż przez odjazdem pociągu, ale nie
wydawało nam się, że ma sens stawianie wszystkiego na jedną kartę. Tym bardziej,
że nic nie wskazywało, żeby w Rajkocie, Jamnagarze i okolicach pojawili się kiedykolwiek
turyści w niepomijalnej liczbie. A przewoźnicy
autokarowi komercyjni istnieją, owszem, ale ich oferta jest ograniczona. A zatem w pewnym
momencie stało się jasne, że jedyną opcją na dostanie się rankiem do Porbandaru
jest środek transportu oferowany przez instytucję o nazwie Gujarat Road
Transport Corporation. Czyli PKS.
Największe
zaskoczenie: kupno biletu przez internet nie tylko istnieje i działa ale jest
dziecinnie proste a interfejs rewelacyjnie intuicyjny, wybiera się nawet konkretne
miejsce w autobusie. Drugie zaskoczenie:
naiwny człowiek się spodziewa, że skoro kupuje bilet on-line na
express, to zastanie na miejscu coś podobnego do tego, co można zobaczyć na
wizualizacjach na stronie przewoźnika:
Tymczasem na
miejscu okazuje się, że ów express prezentuje się następująco:
Czyli szału nie ma :). Klimatyzacji też nie. A temperatura odczuwalna: 45 stopni. Na szczęście w czasie jazdy ruch powietrza ułatwia przeżycie podróży.
Ciekawostka.
Otóż kierowca zajmuje się wyłącznie tym czym powinien czyli kierowaniem –
natomiast sprzedażą biletów i generalnie obsługą pasażerów zajmuje się nazwijmy
go - kierownik autobusu. Narzędziem komunikacji kierownika z kierowcą jest
dzwonek. Sensu stricto – tj. wzdłuż ściany autobusu jest sznurek, który po
pociągnięciu uruchamia dzwonek wiszący gdzieś nad głową kierowcy – i w ten
sposób ów wie, że pasażer chce wysiąść i że trzeba się zatrzymać.
Oczywiście biały
człowiek w miejscu, które jest dworcem pks budzi bezbrzeżne zdumienie. Ale
wszyscy są koniec końców bardzo przyjaźnie nastawieni i pomagają nie przeoczyć
odjazdu autobusu, który nijakiego oznaczenia w zrozumiałym dla nas alfabecie nie
nie posiada a i komunikaty przez megafon są wydawane czasami tylko, bez
wyraźnej reguły. Czasami zdarza się, że ktoś ze współoczekujących potrafi
powiedzieć parę słów po angielsku i wtedy naszej konwersacji przysłuchuje się
cały wianuszek osób. Po przyjeździe
wyczekiwanego autobusu na peron rozpoczyna się krótkotrwałe acz gwałtowne w przebiegu
pandemonium. Ludzie podbiegają do autobusu, wsiadają i wysiadają równocześnie,
co ciekawe po chwili część wsiadających jednak ostatecznie wysiada i po
pierwszym wrażeniu, że naszym autobusem koniecznie chce odjechać pół dworca,
zostaje trochę miejsca dla nas.
A podróż jak
podróż, starsi panowie rozmawiają o swoich sprawach, dzieci
płaczą, niektórzy śpią, spożywają, rozmawiają. A co jakiś
czas autobus zatrzymuje się na przerwę. Wtedy można umyć ręce, kupić coś do
jedzenia, odetchnąć gdzieś w cieniu… Fajne.
