Z drogi przez Gujarat

Zachęceni sukcesem środowej podróży  autobusem prywatnego przewoźnika (klima, rozkładane fotele, tanio i szybko) zabookowaliśmy online tutejszy PKS. Jest tak: Na dworcu wszystko napisane w języku gujarati, więc z informacji pisemnej nici. Nasza bezradność wobec tablicy pełnej robaczków budzi przyjazną wesołość.Tom pyta. Kierują nas na jedno stanowisko, ale po chwili informator wraca i koryguje info - miło,  że się przejął. Stoimy sobie i czekamy, autobus podjeżdża - tabliczka nadal w gujarati - ale kierowca potwierdza. W międzyczasie tłum opanowuje autobus i myślimy, że nasze zarezerwowane miejsca odeszły do przeszłości. Po chwili połowa ludzi wysiada, a Tomek jakoś identyfikuje miejsca. Jedziemy. Autobus ma jakieś 30 lat, otwarte okna dobrze zastępują klimatyzację. Kierowca ma osobną kabinę, jego zmiennik siedzi obok po turecku i czyta gazetę. Ładna Hinduska sprzedaje bilety; nasz smsowy akceptuje bez problemu, chce tylko zobaczyć paszporty. Za oknem pola, drzewa, generalnie zielono. Na drodze kolorowe ciężarówki, skutery i liczne wariacje na temat rikszy, osobówek mniej. Do Porbandar jeszcze 85 kilometrów. 

***
Publikuję z telefonu, co ma pewnie wpływ na formę. Wrażliwych przepraszam:-)